( 20 ) ص 147 س 8 ، فطحى ، در ضبط اين كلمه كه فطحى است نه بطحى يا ابطحى چنان كه در نسخ جهانگشاست و نه افطحى چنان كه در عموم نسخ ملل و نحل شهرستانى از خطّى و چاپى « 1 » مشاهده مىشود هيچ‌جاى شك نيست ، قال السّمعانى فى الأنساب ورق b 429 : « الفطحىّ « 2 » بفتح الفاء و سكون الطّاء المهملة و فى آخره الحاء « 3 » هذه النّسبة الى الأفطح و المشهور بهذا اللّقب جماعة من الأماميّة و هم من غلاة الشيعة و يقال لهم الفطحيّة « 4 » لأنّهم على انتظار خروج عبد اللّه بن جعفر الملقّب بالافطح « 5 » » ، رجوع شود نيز برجال كشّى 164 : « الفطحيّة هم القائلون بامامة عبد اللّه بن جعفر الخ » ، و ارشاد شيخ مفيد 262 : « و دانوا بامامة عبد اللّه بن جعفر و هم الطّائفة الملقّبة بالفطحيّة الخ » ، و خطط مقريزى ج 4 ص 174 : « و يقال لهم الفطحيّة » ، وانگهى در تضاعيف كتب رجال شيعه مانند رجال كشّى و فهرست شيخ طوسى و رجال نجاشى و رجال ميرزا محمّد استرابادى و غيرها بسيار مكرّر ذكر اين كلمه به همين هيئت آمده كه « فلان فطحىّ » يا « من الفطحيّة » چه بسيارى از رواة شيعه فطحى بوده‌اند ، بنابرين پس هيئت « الأفطحيّهء » شهرستانى بلاشبهه سهو نسّاخ يا سهو خود مؤلّف است كه شايد بواسطهء عدم انس كامل بمصطلحات شيعه چنين گمان كرده بوده كه نسبت بعبد اللّه افطح قياسا لابد بايد افطحية باشد ، ( 21 ) ص 151 ، در حاشيهء ذيل اين صفحه ( حاشيهء 14 ) گفتيم كه بر حسب سنّ نيز موسى بن جعفر عليه السّلام تقريبا در تمام عمر معاصر با برادرزادهء خود محمّد بن اسمعيل بود نه با برادر خود اسمعيل ، و حال

--> ( 1 ) طبع اروپا ص 126 ، و طبع مصر بهامش ملل و نحل ابن حزم ج 2 ص 3 ، ( 2 ) تصحيح قياسى قطعى از روى ضبط خود مؤلّف ، و فى الأصل : الافطح ، ( 3 ) و فى الاصل : الهاء ، ( 4 ) و فى الأصل : القحطبة ، ( 5 ) براى وجه اين تسميه رجوع شود بص 145 حاشيهء 4 ،